سبک آذری در معماری

سبک آذری سومین سبک معماری سنتی ایران پس از اسلام است. در این سبک از معماری، کاشی کاری رواج پیدا کرد و به اوج خود رسید. در آن زمان به ساخت ساختمانهای گوناگون نیاز بود که باید هرچه زودتر آماده می شدند. به همین دلیل در روند ساختمان سازی شتاب گرفتند. بنابراین به بهره گیری از عناصر یکسان مانند کاربندی در سازه روی آوردند. در مبحث پیشین با عنوان "سبک رازی در معماری" با یکی دیگر از سبک های اصیل معماری ایرانی آشنا شدیم. در مبحث پیش رو قصد داریم در مورد سبک آذری صحبت کنیم. برای آشنایی بیشتر با این سبک از معماری ایرانی تا انتها با ما همراه باشید. آجر لفتون اصفهان

18950037 344438462638566 5191421077703622656 n

فروش سفال اصفهان

آدرس مرکز فروش کارخانه آجر وسفال: اتوبان معلم( اصفهان - شاهین شهر) بعد از پل هوایی گز به سمت اصفهان اولین فرعی

مدیرعامل: 09133128506 -09140326803(آقای نیرومند)

تماس جهت هماهنگی: 09925431742 ( خانم باقری )

تلفن کارخانه : 03145711350

سفال فوم دار اصفهان

تاریخچه سبک آذری

این سبک از معماری ایرانی به دو دوره تقسیم می شود. دوره اول در حکومت ایلخانان و از زمان هولاگو و پایتخت شدن مراغه و دوره دوم در حکومت تیموریان و از زمان تیمور و پایتختی سمرقند آغاز می شود و تا زمان صفویه ادامه می یابد. در دوره دوم معماران بزرگی مانند قوام الدین شیرازی و پسرش غیاث الدین و زین العابدین شیرازی، در خراسان بزرگ به کار گمارده شدند. با ورود مغولها از خراسان که با ویرانگری بنیادی همراه بود، بسیاری از شهرها و آثار و بناهای بسیار باارزش ایران تخریب شدند. چون اولین بناهای ساخته شده به سبک آذری در تبریز بودند این سبک به سبک آذری معروف شد.

ویژگی های سبک آذری

در سبک آذری کم کم از به کار گیری آجر در بناها کاسته شده و به جای آن استفاده از کاشی ها (سفال لعابدار) رواج بیشتری پیدا کرد. انواع کاشی کاری های معرق، کاشی هفت رنگ و گره در پوشش گنبدها رریآذری ممم و نمای خارجی و داخلی بنا مورد استفاده قرار می گرفت. به همین علت تنوع در انواع رنگ های کاشی مانند آبی، فیروزه ای، زرد، زعفرانی، سفید، شیری و سبز شفاف به وجود آمد و در کاشی کاری ها مورد استفاده قرار گرفت. ارتفاع مناره ها و ایوان ها در سبک آذری بلندتر شده و ساخت گنبد دو پوسته، گسسته و پیوسته رواج یافت. همچنین در این سبک، بناها با حجم های بزرگتری ساخته می شدند که در سبک پیشین معماری، مانند نداشت.

تنوع در به کارگیری انواع گنبدهای دوپوش پیوسته و گسسته، قوس ها، عرق چین ها، کاربندی، طاق بندی و مقرنس از دیگر ویژگی های این سبک از معماری ایرانی است. به علاوه در سبک آذری برخلاف سبک رازی که آجرکاری نما همراه با سفت کاری انجام می شد، نماکاری بنا بعد از سفت کاری انجام می گرفت. یعنی ابتدا ساختمان با خشت یا آجر و سنگ بدون نما سفت کاری می شد سپس نماسازی به آن افزوده می شده است. در حقیقت نماسازی از خود بنا جدا بوده است. همچنین از هندسه در طراحی معماری بهره بیشتری گرفته می شده است. به طور کلی می توان گفت: پلان های متنوع تر، حجم های موزون تر، مقیاس های گسترده تر، ایوان های بلندتر، مناره های به هم نزدیک تر، ستون های باریکتر و قوس های رفیع تر از ویژگی های مهم معماری به سبک آذری بوده است.